Cud na Joksopolis - inkarnacja Biedaszybnika

[Ametyst]

Towarzysze,

doznałem dziś mistycznego objawienia! Rano pod mój pałacowy Dom Tez przywieziono z Weerlandu węgiel, który postanowiłem w ramach corocznego rytuału osobiście wrzucić do kaplicy, w której znajdują się pisma dotyczące Świętego Czarnego Człowieka - Biedaszybnika. Już w trakcie tego świętego obrządku zauważyłem, że moja cera stawała się jakoby śniada. Kiedy po kilku godzinach wrzuciłem całą ofiarę i udałem się do kaplicy, aby oddać cześć Świętemu Człowiekowi i studiować związane z nim teksty usłyszałem głos, który mówił:

AMETYŚCIE! WĘGLU ŻYWY! JA MIESZKAM W TOBIE!

Wtedy też upodobniłem się do Czarnego Człowieka: skóra moja była niczym jego skóra, twarz moja stała się twarzą jego, a on zstąpił na mnie spod ziemi i za sprawą Prabudzimira przyjął ciało moje - Ametysta Faradobusa. Przekazał mi wówczas, że wkrótce na całym Polinie nastąpi kryzys węglowy i że będzie to początek chwały ziemi, tej ziemi. Aby uchronić Lud Szlachecki przed biedą przykazał dla mnie, aby Rada Komisarzy Ludowoszlacheckich jak najszybciej wypłaciła wszystkim obywatelom ZSKHiW zamieszkującym poza Weerlandem dotację węglową w wysokości 3000 loli na gospodarstwo domowe.

Święty Człowiek Biedaszybnik mieszkał we mnie aż do czasu pierwszej kąpieli, gdy moja cera na nowo rozjaśniała. Jego słowa zachowałem jednak w swoim sercu.

[Mistrz Budzimir VII]

Te ważkie wydarzenie powinno zostać spisane i rozesłane po wszystkich Domach Tez, jest to jawny dowód na słuszność naszej wiary!

[Ametyst]

To ja przygotuję rozporządzenie w sprawie tych trzech tysięcy.