Biedaszybnictwo to wyjątkowo zróżnicowana dziedzina. Przez tysiąclecia eksperymentowano z różnymi formami biedaszybów, tak by stworzyć formy dopasowane do konkretnych warunków. Obecnie wyróżniamy następujące klasy biedaszybów:
-
duże biedaszyby - to wielkie dziury w ziemi. Surowiec jest w nich wydobywany metodą odkrywkową, przy użyciu koparek, kombajnów górniczych i materiałów wybuchowych. Zatrudniają przynajmniej kilkunastu ludzi. Są tworzone w miejscach największej koncentracji surowców. Koło nich powstają zakłady przetwórstwa minerałów i bimbrownie. Duże biedaszyby przeważnie należą do państwa.
-
średnie biedaszyby - mniejsze dziury w ziemi. Zwykle pracuje w nich do kilkunastu ludzi. Zwykle są własnością wsi, firm lub też lokalnych bossów. Stosuje się w nich metodę odkrywkową, ale z użyciem lżejszego sprzętu (co najwyżej koparek). Do typowych narzędzi używanych w biedaszybach tego typu należą też Hirschbergowie, Dziabaduchy i Aralczycy.
-
małe biedaszyby - podziemne jamy, zwykle będące własnością jednej rodziny, ale tworzone i obsługiwane przez dzieci. Przeważnie obejmują one kilkunastometrową sieć chodników o wysokości do 40 cm i szerokości 38,57 cm. Jak widać jest to jawne pogwałcenie zasad BHP. W małych biedaszybach wykorzystuje się taki sprzęt jak kilofy, młotki i wiadra.
