Księga Wiary - treści

[Siergiej Makłow vel Sterlicht]

Księga Wiary

Stworzenie świata

Na samym początku pustka wypełniała przestrzeń. Było ciemno, głucho, a duch Murny unosił się i zastanawiał się. Zastanawiał się nad stworzeniem czegoś, czego jeszcze nie ma. Zgarnął z siebie trochę skóry i wrzucił w przestrzeń. Skóra rozrastała się coraz bardziej, bardziej, aż w końcu przemieniła się w wodną, wielką kulę. Wypełniała ją sama woda, a dno tej kuli było małe i nietrwałe. W końcu Murna wpadł na inny pomysł, aby wydać potomstwo na tej wodnej kuli. Z jego ciała wyroścli Kepiel i Nepiel i rozkazał:
-Widzicie tą wodną kulę? Zejdźcie tam i uczyńcie to, co zechcę.
I tak się stało. Synowie zeszli na kulę i unosili się nad tym wodnym padołem. Znużeni ciągłym wpatrywaniem się w głęboką planetę Kepiel rozkazał Nepielowi:
-Zejdź na dno same i zgarnij trochę ziaren piasku. Uczynimy ląd, gdzie stworzenia ojca naszego żyć będą.
Nepiel schodził pod wodę. Ujrzał dno, jednak schodził powoli i nie mógł się do niego dostać. Dni pięć mu to zajęło, aż w końcu zszedł na samo dno i zgarnął trochę piachu w garść. Pomyślał:
-Uczynię i ja swój ląd.
Ukrył więc kilka ziarenek piachu w swych ustach i wypłynął. Wręczył piach ze swej garści Kepielowi, bratu swemu, a ten rozsypał je po wodzie. Piasek rozrastał się i pęczniał. Rozrastał się coraz dalej i dalej. Stworzyła się mała płaska wysepka. Również ziarenka piachu w ustach Nepiela też rozrastały się i rozrosły się tak, że Nepiel wypluł je i spadły one na wysepkę tworząc góry. Kepiel widząc, iż brat jego zawłaszczył sobie kilka ziaren bić go zaczął. Długo się bili, a wysepka się coraz to rozrastała. Na lądzie wyrastały rośliny, z wody wychodziły zwierzęta. Aż w końcu Murnie nie spodobała się ciągła walka synów i odrzekł:
-Dość mam waszych kłótni. Kepielowi daje moc nad lądem, a Nepiel ma władać zaświatami.
Tak się stało. Nepiel zszedł, a Kepiel rozszedł się otaczając twór ojca swego.  

[Siergiej Makłow vel Sterlicht]

O skąpym bogaczu

Był on człowiekiem bogatym. Miał duże gospodarstwo, trzodę chlewną, dwie stodoły i dużo srebrników. Był to czas, gdy zboże już dojrzało i było gotowe na zbiory. Ludność w wiosce przymierała głodem. Wszystkie pola prócz pole bogacza były wyjałowione. Zboże nie wschodziło, jabłonie w sadach usychały, runo leśne było zgnite bądź zarobaczone. Wówczas bogacz zbierał swe plony. Były one dojrzałe, wybrzmiałe, nadawały się na mąkę. Bogacz zaniósł swe plony do stodoły i zaczął oddzielać ziarna od źdźbła i reszty. Gdy oddzielił, wyszedł ze stodoły i ujrzał wygłodzoną ludność wiejską stojącą przed jego domem. Błagali go na klęczkach i wyciągali ręce o choćby jedno ziarno swych plonów. Ten zaś odmówił i wszedł do domu swojego.
Śnieg spadł i trwały zamiecie. Bogacz wylegiwał się w swojej posesji ogrzewając się przy kominku. Zgłodniał. Wyszedł z domu i otworzył swój spichlerz. Był wypełniony wszelkim owocem – grzybami, jabłkami i innymi. Wziął kilka jabłek, ubrał futro i wyszedł do wioski. Na dróżce leżało mnóstwo zmarzniętych, sztywnych martwych ciał. Nie przejmował się nimi zbytnio. Wtem na kolanach, ostatkiem sił podszedł do niego wychudzony chłopiec i poprosił go o choćby jeden kęs jabłka, które trzymał. Ten zaś odmówił i chlasnął chłopca w twarz tak, że ten umarł. Znowu wrócił do domu swego.
Była wiosna. Wszelka zwierzyna leśna budziła się do życia. Pąki na drzewach wzrastały, a śnieg topniał. Bogacz spał w swej posesji, gdy nagle usłyszał przeraźliwe dźwięki. Usłyszał, jakby coś się paliło, jakby ktoś kogoś zabił. Wstał z łóżka, ubrał się, uzbroił się w miecz i wyszedł do wioski. Domy był spalone, mieszkańcy wsi leżeli bez głów obok swych posesji. Niektóre domy były ocalałe, lecz zdewastowane i okradzione. Zza domu wyłoniła się męska, zakrwawiona postać z obciętą lewą ręką i poprosił bogacza, by ten ofiarował mu swój miecz dla obrony. Ten zaś ugodził go tym mieczem w serce, że ten zmarł. W końcu odezwał się Murna:
-Tak dalej być nie będzie!
I jego ciało rozerwało się. Z ciała wyskoczyła karłowata i obrzydliwa postać. I Murna rzekł:
-Ten, który będzie skąpy i narazi na śmierć moje stworzenie, ten przemieni się w rozgariasa i będzie dręczył pospólstwo.

[Siergiej Makłow vel Sterlicht]

O opiekuńczej staruszce

Mieszkała [staruszka] w skromnej chatce ze słomy. A że susze wielokrotnie nawiedzały te regiony wielokrotnie się podpalał. Miała skromny sad z uschniętymi jabłoniami, skąpymi gruszami, ogródek z wyjałowioną ziemią oraz dwa chude konie. Pewnego dnia, pięknego i słonecznego, poszła zebrać kilka owoców z ogrodów swych, gdyż głód jej doskwierał. Zauważyła podróżnego odzianego w porwane brudne szaty, ten zaś podszedł do niej i poprosił:
-Dajcie mnie, staruszko, choć trochę tych owoców. Głód mi doskwiera okropnie, że dalej nie dojdę.
A ta bez zastanowienia wręczyła mu wszystkie owoce, które zebrała. Ten w podzięce pocałował staruszkę w rękę i odszedł w dal.
Pewnego chłodnego wieczora weszła do swej ubogiej stajni, by konia dosiąść i na targ dojechać. Zauważyła mężczyznę niosącego na rękach swą młodą, chorą żonę. Ten zaś zaszedł do stajni i prosił:
-Użyczcie mi, miła staruszko, konia, aby żonę moją na niego posadzić i do zielnika zawieść. Nie da rady, biedna, iść sama, a mnie już ręce zdrętwiały.
Ta zaś odstąpiła mu konia. Mężczyzna ukłonił się nisko przed staruszką w podzięce, usadził żonę chorą swą na koniu, a sam szedł obok konia za sznurek prowadząc.
Śnieg spadł. Było zimno, czas zawiei i zamieci. Staruszka wygarnęła ostatnie srebrniki ze swej komody. Do chatki zapukał staruszek. Staruszka otworzyła mu, a ten prosił:
-Błagam, dajcie mnie trochę srebrników, gdyż nie mam za co wyżywić dziatek swych.
I ta mu dała.
Na wiosnę staruszka leżała na swym łóżku. Czuła, że to już jej kres, nie miała siły oddychać, jej ciało opuściły wszystkie siły i energie. Zaś zapukała do drzwi grupka osób. Weszli staruszek z ośmioma dziatkami, piękna młoda kobieta trzymająca konia oraz goniec z koszem jabłek. Wszyscy podziękowali jej za dary i zwrócili jej podwójnie, a ta uradowała się i wyzionęła ducha.
Z ust jej zmarłego ciała wyzionęła się kobieca, piękna duszyczka trzymająca skrzypce i winogrona. A wtedy rozległ się z nieba głoś Murny i rzekł:
-Kto jest pomocny dla stworzenia mego, ten przemieni się w kokolele i będzie czuwać nad wszystkimi potrzebującymi!

[Laszk Młynariew]

Te przypowieści nie przemówią do wszystkich. Na przykład taki Arkadiusz II Filip woli karły od kobiet 

[Siergiej Makłow vel Sterlicht]

Rozdział ogólnikowy i teologiczny

1: Jedyny głos proroka i kaznodziejów (ogólnikowo)

Każdy z nas ma swoje cele w życiu. Naszymi celami są pieniądze, sława, walka, małżeństwo, nienawiść. Lecz czy to jest nasz prawidłowy cel? Nie. Otóż naszym jedynym celem jest moc Apfigala Lumpia'i Murny, jedynego stworzyciela, pana panów, boga bogów, ster sterów. On to wziął nas i uczynił jedynymi wiernymi. Bowiem wszystko, co zawarte w kartach naszego życia jest napisane przez niego. Przez niego i jego wielkich synów, panów tego świata. Otóż my jesteśmy napełnieni pewną mocą, którą musimy wzbogacać. Kiedy wielki Apfigal Lumpia'i Murna tworzył świat, podzielił swą moc na dwoje - Kepiela i Nepiela. Nam przydzielił ziarna i my musimy sprawić, aby wykiełkowały. Jednak niektórzy ludzie hamują rozwój tychże nasion - ich serca zwiędły, bluzgają na wielkiego boga. Niektórzy zaś wydalili te ziarna ostatecznie. Murna nie spojrzy na nich, kiedy będziemy mierzyć czas w pierdylionie. Bo pierdylion to zegar dla wybranych. Dla tych, którzy rozwijają drzewo swej wiary. Dla tych, którzy opluli wielkiego boga, Murna przyszykował jebuck. Strzeżcie się, jebucki, gdyż Murna patrzy na was!
Baronia Ismirala, 2013


__________________________________________________________________________
Pierdylion - świat pozagrobowy wyobrażany nie jako miejsce, a czasoprzestrzeń.
Jebuck - "piekło"
Jebucki - określenie heretyków, bluźnierców.

[Siergiej Makłow vel Sterlicht]

2: Pierdylion - wieczna wędrówka

Otóż pierdylion to nasza jedyna droga, którą będziemy krążyć. Będziemy krążyć nią wraz z Murną oraz z właściwymi. Tymi, którzy pielęgnują to, co dostali od Murny. Pierdylion powstał w pierdyliardzie, kiedy z mocy Murny wyszedł jeden promyk. Murna próbował go złapać, ale pierdylion nie chciał wrócić do mocy Murny. Jako, że pierdylion był mocą Murny, to Murna ma pełną kontrolę. Pierdylion to wielki pałac Murny. Odpoczywa tam po ciężkim i pracochłonnym stworzeniu. W pierdylionie nie ma czasu - pierdylion to czas. Odrębny czas, nieporównywalny z tym, który znamy. W pierdylionie jest wszystko. Możemy widzieć wszystko. Możemy być wszystkim.
Odwrotem pierdylionu jest jebuck. Tam trafią wszyscy, którzy sprzeciwili się jedynemu. Jebucki trafią na chwilę do pierdylionu, spojrzą w oczy wielkiemu Murnie, lecz ten z hukiem wyśle ich do jebucku. Tam będą dźwigać wszystko, co najcięższe.
Baronia Ismirala, 2013

[Arkadiusz II Filip]

Ta księga jest tworzona na bieżąco, czy pochodzi sprzed wielu lat?

[Laszk Młynariew]

To zbyt skomplikowane dla prostych Weerlandczyków i Bździszewian. Nie przyjmie się poza Ismiralą.

[Siergiej Makłow vel Sterlicht]

Ta księga jest tworzona na bieżąco, czy pochodzi sprzed wielu lat?

Początkowo mieliśmy zaczerpnąć ze starych materiałów, ale uznałem, że Księga Wiary ma być współczesnym przekazaniem wiary.

To zbyt skomplikowane dla prostych Weerlandczyków i Bździszewian. Nie przyjmie się poza Ismiralą.

Wyśta ich tak zapuścili.

[Siergiej Makłow vel Sterlicht]

2: Pierdylion - innowiercy w zbawiennym torze czasu

Niektórzy nasuwają pytanie - czy innowiercy mogą być w pierdylionie? Otóż tak. W pierdylionie może być każdy, który wykorzystał szanse, którą dał im Apfigal Lumpia'i Murna. Jego wspaniałomyślność i szczodrość dopuści w bramy pierdylionu nawet niewierzących w niego. Lecz ci muszą spełniać warunki: nie znieważyć Murny ani jego dzieł z wyznawcami włącznie, wspierać działalność głosicieli wielkiego stwórcy i pana, rozwinąć swoje kiełki i promyki, które dał im Murna. My nie możemy poznać, kto nadaje się do przebywania w pierdylionie. To wie tylko wielki Murna. To on zapisał to na swych kartach. Jego bycza wielka moc unosi nas na duchu i daje moc i energię. Nie tylko nam.

[Siergiej Makłow vel Sterlicht]

3: Moce jebucka i pierdyliona

Murna cały czas napełnia moce odpowiednio jebucka i pierdyliona. Mają one wydźwięk w naszym świecie i w tamtym. Moce mogą być napełniane przez samego Murnę oraz jego wybrańców.
Podział mocy:
Jebuck: moce - nienawiści, pychy, zazdrości, zabójstwa, zdrady, pogaństwa, ognia, napiętnowania, przekrętu, ciekawości.
Stany - stan gniewu, stan agresji, stan destrukcji
Pierdylion: moce - szczęścia, miłości, wiary, długowieczności, pomocy, wody, chwały, honoru, męstwa, waleczności.
Stany - stan miłości, stan opieki, błogostan
Te wszystkie moce i stany mogą być zsyłane na swoje stworzenie tylko przez wielkiego Apfigala Lumpia'i Murnę oraz wielkiego proroka prowodyra oraz znachorów - wielkich tych ludzi wybiera sam wielki stwórca Afpigal Lumpia'i Murna. Stany lecz mogą być wchłaniane nieświadomie. Moce unoszące się w jebucku i pierdylionie mają swą świadomość i rozum jak wielki Apfigal Lumpia'i Murna i same mogą torować w naszym świecie pomiędzy nami. Stany są koło nas. Stany same wybierają kogo mają opętać bądź zbawić. Więc strzeżcie się, przyszli mieszkańcy pierdylionu i potępieńcy jebucka, gdyż moce i stany sterują nami!