Niewiele na naszym kontynencie jest stworzeń groźnych, a występujących także poza Neomezytem. Jeszcze mniej zabija ludzi, a oni kojarzą je z czymś dobrym. Za sympatyczną nazwą kryje się zwierzę dziwne, lecz znane nam od czasów Pierwszego. Pływały w rzekach i jeziorach kiedy Gierkemiasz budował Praweerland, z nami prawdopodobnie przybyły na Nordatę. Skrzelożrotki olbrzymie są zakorzenione w naszej kulturze jak wielkie drzewo, jakaś sosna, są ważne i tyle.
Są skorupiakami przechodzącymi rozwój prosty. Młode osobniki po wykluciu się z jaj to miniaturki stadium dorosłego. Najczęściej można je spotkać w płytkich i zarośniętych wodach jezior, rzek i mokradeł. Przez pierwsze 3 miesiące życia mimo niemożności oddychania na powierzchni podczas deszczów bardzo często wychodzą na brzeg. Poszukując nowych siedlisk wytrzymują nawet do dwudziestu minut. Wystarczy większa kałuża, aby mogły uzupełnić zapasy tlenu. Niestety bardzo często ich trasy przecinane są przez drogi co często kończy się dla nich tragicznie. W takich miejscach ustawia się specjalne znaki:
Do czwartego miesiąca życia są roślinożercami. Dokładnie o godzinie 21 czasu lokalnego wchodzą w fazę dojrzewania. Nagła produkcja hormonów skłania je do polowań i rośnięcia. Jeśli żyją w małym zbiorniku wodnym to los tamtejszych ryb jest już przesądzony. Biada też temu, który wejdzie wtedy do wody. W tym etapie życia są najbardziej agresywne... i najsmaczniejsze. Dawniej relacje z ludźmi można było określić jednym zdaniem:
My jemy je, a one jedzą nas.. Dzisiaj metody chwytania ich rozwinęły się ze zwykłego wskakiwania do wody z kijami i obecnie wykorzystywana jest elektryczność, zatem obywa się bez ofiar. Nadal jednak wędkarze unikają wpływania na ich teren, gdyż potrafią odbić się od dna i zniszczyć łódkę jednym uderzeniem. Przez ten okres osiągają monstrualne rozmiary dochodzące do nawet dwóch i pół metra, choć zazwyczaj w stanie dzikim osiągają zaledwie półtora. Oczywiście tracą też zdolność przemieszczania się po lądzie.
Po osiągnięciu dojrzałości płciowej ich zachowanie oraz smak znacznie się zmieniają. Są leniwe i muliste. Jeśli ktoś nie będzie się na siłę wpychał do ich szczęk to raczej nie grozi mu nic złego. Ożywiają się tylko w sezonie godowym mającym miejsce na przełomie kwietnia i maja. Samce rywalizują wtedy w jeden z najciekawszych wśród bezkręgowców sposobów (sama jej obecność jest wyjątkowa wśród skorupiaków). Ścigają się. Potrafią przebiec po dnie nawet trzydzieści kilometrów. Przez większość czasu stanowiło to tylko ciekawostkę. Zmieniło się to kiedy opatentowano technomagiczne urządzenie pozyskujące tlen rozpuszczony w wodzie.
Już wcześniej niektórzy pomysłowi Weerlandczycy wykorzystywali je jako zwierzęta pociągowe, ale to czarownik Drogodziej Buczyna jako pierwszy postanowił dosiąść jedną ze skrzelożrotek. Spłoszone zwierze przebiegło kilkaset metrów, zaś sam badacz puścił je po kilkunastu. W swym późniejszym dziele 'O Skrzelożrotiach i innych maziowcach środowisk wilgotnych' zawarł spostrzeżenia dotyczące występowania odruchu w postaci biegu. Następował on po wywarciu nacisku na drugi od głowy segment tagma tułowia. Nie minęło 5 lat, a ujeżdżanie tych stworzeń stało się czynem powszechnym, dowodzącym męskości, bowiem głupich wśród ludzi nigdy nie brakuje.
Dzisiaj wyścigi skrzelożrotek są jednym z najpopularniejszych sportów ZSKHiW, a największy z nich: Rajd Rzeżuchy, którego trasa biegnie przez główną rzekę naszego kraju od weerlandzkiej wsi Moździerzyce do hirshberskich okolic Rudych Jelonków co roku ściąga tysiące turystów z całego v-świata. Rozpoczyna się 14 kwietnia i kończy zazwyczaj dwa dni później.
Taksonomia:
Domena: Eukarionty
Królestwo: Zwierzęta
Typ: Stawonogi
Podtyp: Skorupiaki
Gromata: Pancerzowate
Rząd: Równonogi
Rodzina: Cyronidy
Rodzaj: Skrzelożrotki -monotypowy
Gatunek: Skrzelożrotka olbrzymia
