KONWENCJA
o prawie morza
sporządzona w Dreamopolis dnia 23 grudnia 2014 roku
Art. 1. [Cele Konwencji i środki ich realizacji]
1. Strony niniejszej Konwencji kierują się dążeniem do uregulowania w duchu wzajemnego zrozumienia i współpracy wszelkich zagadnień dotyczących prawa morza.
2. Strony niniejszej Konwencji uznają potrzebę ustanowienia, z należytym uwzględnieniem suwerenności wszystkich państw wirtualnych, porządku prawnego dla mórz i oceanów, który ułatwi międzynarodową komunikację oraz będzie sprzyjał pokojowemu wykorzystywaniu mórz i oceanów.
3. Strony niniejszej Konwencji są przekonane, że postępowy rozwój prawa morza będzie sprzyjać umacnianiu pokoju, bezpieczeństwa, współpracy i przyjaznych stosunków pomiędzy wszystkimi państwami wirtualnymi zgodnie z zasadami równouprawnienia i sprawiedliwości.
Art. 2. [Zakres suwerenności terytorialnej]
1. Suwerenność państwa nadbrzeżnego rozciąga się poza jego terytorium lądowe i wody morza wewnętrznego na przyległy pas morza terytorialnego, stanowiących łącznie terytorium państwa nadbrzeżnego.
2. Każda Strona niniejszej Konwencji uznaje integralność terytorialną pozostałych Stron, oznaczającą nienaruszalność jej terytorium.
3. Strony niniejszej Konwencji zobowiązują się do nieprowadzenia i niepopierania działalności, mogącej szkodzić integralności terytorialnej i nienaruszalności terytoriów pozostałych Stron.
4. W razie zaistnienia sporów terytorialnych, Strony zobowiązują się do udziału w mediacji, w której mediują wyznaczone przez Strony sporu państwa trzecie - Strony niniejszej Konwencji.
5. Mediacja nie wiąże jednak żadnej ze Stron.
Art. 3. [Proste linie podstawowe]
1. Prostą linią podstawową jest linia łącząca wierzchołki wygiętego wybrzeża lub wierzchołki wysp pozostających w bezpośrednim sąsiedztwie, stanowiąca granicę morza wewnętrznego i służąca do wytyczania granicy morza terytorialnego.
2. Prostą linią podstawową można łączyć takie najbliższe wierzchołki wygiętego wybrzeża, które w danym miejscu tworzy zatokę o powierzchni większej niż 1/6 okręgu, którego średnicą jest wyznaczona prosta linia podstawowa.
3. Zewnętrzną granicą morza terytorialnego jest linia przechodząca przez punkty znajdujące się w jednakowej odległości równej szerokości morza terytorialnego od najbliższego punktu prostej linii podstawowej.
Art. 4. [Terytorium morskie państwa]
1. Morze wewnętrzne to obszar morski bezpośrednio i bezspornie przylegający do terytorium lądowego państwa, taki jak zatoki i otwarte akweny morskie wewnątrz archipelagów wysp, należących do jednego państwa, do których nie przylegają wybrzeża innych państw i terytoriów niczyjej suwerenności.
2. Morze terytorialne to obszar morski stanowiący pas szerokości maksymalnie 60 km odmierzonych od prostej linii podstawowej, chyba, że:
(1) odległość między najbliższymi punktami linii podstawowych wyznaczonych dla lądów lub mórz wewnętrznych należących do jednego państwa jest nie większa niż 140 km, wówczas morze terytorialne stanowi cały obszar morski między tymi lądami do punktu, w którym dystans dzielący te lądy przekroczy 140 km;
(2) odległość między najbliższymi punktami linii podstawowych wyznaczonych dla lądów lub mórz wewnętrznych należących do różnych państw lub pozostającymi bez przynależności państwowej jest mniejsza niż 120 km wówczas żadne z państw nie ma prawa poprowadzić granicy swojego morza terytorialnego dalej niż do linii środkowej takiego obszaru morskiego, chyba że przebieg granicy został uregulowany inaczej na podstawie umowy między tymi państwami.
Art. 5. [Mapy]
1. Proste linie podstawowe stanowiące granice morza wewnętrznego, od których mierzy się szerokość morza terytorialnego wytyczone zgodnie z przepisami art. 3 i 4 niniejszej Konwencji wyznacza się na mapach sporządzonych w skalach umożliwiających dokładne zaznaczenie ich przebiegu.
2. Państwo nadbrzeżne publikuje takie mapy i składa ich kopie Depozytariuszom niniejszej Konwencji.
Art. 6. [Zakres jurysdykcji na terytorium morskim]
1. Państwo nadbrzeżne wykonuje pełną jurysdykcję na obszarze swojego terytorium morskiego, z zastrzeżeniem zapewnienia prawa nieszkodliwego przepływu, prawa dostępu do morza pełnego oraz wolności tranzytu.
2. Dla zachowania wykonywania niniejszej Konwencji i prawa krajowego, porządku i bezpieczeństwa na obszarze terytorium morskiego państwo nadbrzeżne może samodzielnie lub we współpracy z innym państwem – Stroną niniejszej Konwencji podejmować środki zgodne z prawem do przywrócenia stanu sprzed naruszenia prawa lub wystąpienia zagrożenia dla porządku i bezpieczeństwa.
Art. 7. [Nieszkodliwy przepływ przez terytorium morskie]
1. Przepływ oznacza żeglugę przez terytorium morskie w celu przejścia przez nie bez zatrzymywania się i wchodzenia na morze wewnętrzne lub w celu wejścia na morze wewnętrzne i zatrzymania się na redzie lub przy urządzeniu portowym.
2. Nieszkodliwy przepływ oznacza taki przepływ, który nie narusza pokoju, porządku publicznego lub bezpieczeństwa państwa nadbrzeżnego.
3. Statki wszystkich państw korzystają z prawa do nieszkodliwego przepływu przez morze terytorialne państwa nadbrzeżnego.
4. Państwo nadbrzeżne może regulować zasady nieszkodliwego przepływu, w tym ustanawiać szlaki żeglugowe, jako wyłączne strefy ruchu statków na danym obszarze terytorium morskiego oraz ustanawiać strefy całkowitego zakazu żeglugi dla statków innych państw na obszarze morza wewnętrznego, z wyjątkiem państw o których mowa w art. 8.
Art. 8. [Prawo dostępu do morza pełnego]
Państwo nadbrzeżne, którego terytorium morskie jest całkowicie zamknięte terytoriami morskimi innych państw – Stron Konwencji od morza pełnego ma prawo do nieszkodliwego przepływu przez terytoria morskie tych państw w pełnym zakresie.
Art. 9. [Wolność tranzytu]
1. Państwom śródlądowym przysługuje prawo dostępu do morza i od strony morza, w celu wykonywania prawa przewidzianych niniejszą Konwencją. W tym celu państwa śródlądowe korzystają z wolności tranzytu przez terytoria państw tranzytowych.
2. Zainteresowane państwa śródlądowe i państwa tranzytowe uzgadniają warunki i sposoby korzystania z wolności tranzytu w drodze umów dwustronnych, subregionalnych lub regionalnych.
3. Państwa tranzytowe mają prawo do przedsiębrania środków koniecznych do zapewnienia, aby prawa i ułatwienia przyznane państwom śródlądowym w żaden sposób nie naruszały ich uzasadnionych interesów.
4. Statki państw śródlądowych dysponują takimi samymi prawami w portach, jak statki państw nadbrzeżnych.
Art. 10. [Morski pas przyległy]
1. Morski pas przyległy to obszar morski stanowiący pas szerokości maksymalnie 180 km odmierzonych od prostej granicy morza terytorialnego, chyba, że:
(1) odległość między najbliższymi punktami granic mórz terytorialnych należących do jednego państwa jest nie większa niż 400 km, wówczas morski pas przyległy stanowi cały obszar morski między tymi morzami terytorialnymi do punktu, w którym dystans dzielący te morza terytorialne przekroczy 400 km;
(2) odległość między najbliższymi punktami mórz terytorialnych należących do różnych państw jest mniejsza niż 360 km wówczas żadne z państw nie ma prawa poprowadzić granicy swojego morskiego pasa przyległego dalej niż do linii środkowej takiego obszaru morskiego, chyba że przebieg granicy został uregulowany inaczej na podstawie umowy między tymi państwami;
(3) odległość między najbliższymi punktami morza terytorialnego i prostej linii podstawowej wybrzeża lądu bez przynależności państwowej jest mniejsza niż 240 km wówczas państwo nadbrzeże nie ma prawa poprowadzić granicy swojego morskiego pasa przyległego dalej niż do odległości od lądu bez przynależności państwowej równej dopuszczalnej szerokości morza terytorialnego.
2. Na obszarze morskiego pasa przyległego państwo nadbrzeżne ma prawo prowadzić działalność badawczą, ekonomiczną i wojskową na uprzywilejowanych zasadach, a inne państwa nie mogą podejmować na tym obszarze podobnej działalności bez zgody państwa nadbrzeżnego.
Art. 11. [Morze pełne]
1. Morze pełne to obszar morski niepodlegający jakiejkolwiek suwerenności dowolnego państwa.
2. Morze pełne jest otwarte dla wszystkich państw.
3. Morze pełne jest wykorzystywane wyłącznie do celów pokojowych.
Art. 12. [Lokacje terytoriów lądowych na morzach]
1. Dowolne państwo morze lokować terytorium lądowe tylko na morzu pełnym.
2. Lokowanie terytorium lądowego na terytorium morskim państwa nadbrzeżnego albo w obszarze morskiego pasa przyległego wymaga zgody tego państwa.
3. W razie uzyskania zgody, o której mowa w ust. poprzedzającym państwo nadbrzeżne tej zgody udzielające dokonuje ponownego wytyczenia granic swoich obszarów morskich.
Art. 13. [Depozytariusze Konwencji]
1. Depozytariuszami Konwencji są Królestwo Dreamlandu, Państwo Kościelne Rotria i Imperium Skarlandu.
2. Państwa nadbrzeżne przekazują mapy, o których mowa w art. 5, oraz notyfikują fakt ustalenia granic obszarów morskich na podstawie wewnętrznych aktów normatywnych lub umów granicznych, jednemu spośród Depozytariuszy Konwencji.
Art. 14. [Przystępowanie do Konwencji i wypowiadanie jej]
1. Konwencja jest otwarta dla wszystkich polskich państw wirtualnych.
2. Przystąpienie do Konwencji następuje z chwilą notyfikowania faktu ratyfikacji jednemu z Depozytariuszy Konwencji.
3. Listę Stron Konwencji prowadzą Depozytariusze Konwencji.
4. Wypowiedzenie Konwencji następuje przez notyfikowanie tego faktu jednemu z Depozytariuszy Konwencji. Wypowiedzenie skutkuje pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu wypowiedzenia Konwencji.
Art. 15. [Obowiązywanie Konwencji]
Konwencja wchodzi w życie z chwilą notyfikowania faktu ratyfikacji jednemu z Depozytariuszy Konwencji przez co najmniej trzy państwa wirtualne.
