Hierarchia Wszechbudzimiryzmu

Wielki Pałac

Arcypatriarcha

Tytuł ten nosi najwyższy duchowy przywódca naszej wiary. Zostaje nim najlepszy, bądź jedyny żywy uczeń poprzednika. W przypadku ich braku organizuje się wielki otwarty konkurs wiedzy o Wszechbudzimiryzmie. Uczestnicy identyfikujący się jako mężczyźni odpowiadają na pytania takie jak o stronę 35 listu Wielkiego Mistrza Budzimira III do Świnawian w którym pięć razy pada słowo buhaj. Ten, którego wiedza okaże się najrozleglejsza zostaje nowym Arcypatriarchą. Tradycyjnie przyjmuje on imię Budzimir o odpowiednim numerze.
W kwestiach religijnych Arcypatriarcha ma władzę absolutną. Jedną decyzją może zmienić treść i istnienie Wielkich Tez Antagonistycznych, uczynić zmarłego Świętym Człowiekiem, bądź zlikwidować cały Wszechbudzimiryzm. Dobry Arcypatriarcha jednak nie ingeruje, kiedy nie jest to potrzebne i spędza swój czas jako dobrotliwy ojciec budzimirystów. Pijąc, paląc i imprezując w przepastnych rezydencjach za pieniądze wiernych dogląda ich wszystkich z boku oczekując na odpowiedni moment, by dać radę, skarcić, bądź pochwalić. Oprócz tego powołuje on zaborców i zatwierdza nominacje na tezowników. Dawniej Arcypatriarcha miał również władzę świecką nad całym Weerlandem. Obecnie jednak jedyną państwową rolą bezpośrednio wynikającą z pontyfikatu pozostaje bycie Generałem Przymusowych Młodzieżowych Oddziałów Budzimira (PMOB), poborowej formacji „Samoobrony”.
Arcypatriarcha może, ale nie musi przyjmować uczniów. Nie ma wobec nich żadnych zobowiązań i może ich wykorzystywać w dowolnym celu zgodnym z prawem.

Uczeń Arcypatriarchy

Tytuł ten przyznawany jest osobom towarzyszącym aktualnemu Arcypatriarsze. Ten wybiera je zgodnie z własnym gustem i nie istnieją żadne formalne ograniczenia poza identyfikowaniem się jako mężczyzna. Uczeń musi służyć, zabawiać i kokietować w zamian za mglistą perspektywę wybicia się na szczyt. Zwykle uczeń jest także zaborcą, ale nie jest to wymagane. Najlepszy z nich zostaje nowym Arcypatriarchą. Co znaczy ‘najlepszy’? A cholera wie, dlatego lepiej pod koniec życia poprzednika zostać jedynym uczniem.

Zaborca

Urzędnicy Wielkiego Pałacu pilnujący interesów finansowych wiary oraz dbający o dobry byt duchowego przywódcy. Zajmują się całą żmudną robotą papierkową, odpisywaniem na listy do Arcypatriarchy, nominowaniem Tezowników, korumpowaniem urzędników państwowych celem utrzymania przywilejów. Kluczowy jest jednak zabór, czyli pobieranie od wiernych darów i pieniędzy na rzecz wiary. Obecnie zabór odbywa się za pośrednictwem domów tez. Jeśli z jakiegoś domu przestają płynąć dary, zaborcy wysyłają emisariusza mającego zapewnić ich powrót. Może on nawet zlikwidować nierentowny dom tez. Zaborcy dzielą się na 3 poziomy hierarchii:: naczelnego, czelnego i bezczelnego. Nie ma ograniczeń co do płci, jednak wymagane są umiejętności czytania, pisania, obsługi komputera oraz rachowania.

Opiekunowie Domów Tez

Tezownik

Najwyższy opiekun danego domu tez nominowany przez zaborców i zatwierdzany przez samego Arcypatriarchę. W przypadku wielkich domów tez nosi tytuł Wielkiego Tezownika. Jest to kobieta, albo człowiek uczony we wszystkich Wielkich Tezach Antagonistycznych, zobowiązany do znania treści wszelkich zawartych w domu świętych pism na pamięć, ale nie wolno mu ich publicznie recytować. Jego podstawowym zajęciem jest zapewnianie swobodnego przepływu darów do Wielkiego Pałacu. Oprócz tego dba o utrzymanie podległego domu tez poprzez zarządzanie niższymi opiekunami. Rozmowy tezownika z wiernymi są niewskazane, jako że jego wielka wiedza o wszystkich tezach mogłaby przeciążyć ich ducha i skłaniać ich do tworzenia zbędnych tez pobocznych. Gdy tezownika dopada starość może on ustąpić ze stanowiska i dołączyć do dobrych wujków, bądź ciotek.

Babka

Opiekun identyfikujący się jako kobieta, który całe życie spędza na recytowaniu treści Wielkich Tez Antagonistycznych. Każdego ranka siada ona przy drzwiach wejściowych domu tez i do późnego wieczora powtarza ona Wielkie Tezy. Nie wolno jej powiedzieć nic innego, ani opuszczać domu tez.

Dewiant

Obecni wyłącznie w wielkich domach tez. Ich celem jest opieka nad tajnymi archiwami tez pobocznych. Dodatkowo o każdej pełni wyruszają oni w teren, by odszukiwać nowe tezy poboczne w miastach, wsiach i lasach podległych wielkiemu domowi. Katalogują oni te tezy i poznają ich treść, co niejednokrotnie powoduje u nich dziwne zaburzenia ducha, bądź ohydne zezwierzęcające mutacje ciała. Stąd noszą oni luźne szaty i kaptury przesłaniające zdeformowane twarze. Inni opiekunowie od nich stronią i tak naprawdę to nie wiadomo co robią dewianci, gdy zostawia się ich samych ze sobą. Nikt też nie wie skąd biorą się dewianci. Po prostu się pojawiają, oni zawsze byli i zawsze będą.

Podtezy

Opiekunowie domu tez podlegający jednej Wielkiej Tezie Antagonistycznej. Przedstawiciele Tezy Weerlandzkiej muszą być Weerlandczykami identyfikującymi się jako mężczyźni. Takich ograniczeń nie ma w przypadku Tezy Hirschberskiej i Trzeciej Tezy. Zobowiązani są do znania na pamięć wszystkich świętych pism związanych z ich Tezą. Ich funkcją jest pilnowanie i uzupełnianie bibliotek domu tez, a także odpłatna pomoc wiernym w odszukaniu pism mogących rozwiązać ich teologiczne rozterki. Podtezy zostaje nim po ukończeniu szkolenia jako tezofariusz, bądź jest powołany spośród wiernych przez tezownika. Spośród podtezych nominowany zostaje tezownik.

Dobry Wujek / Dobra Ciotka

Starsi wiekiem opiekunowie, których rolą jest opieka religijna nad najmłodszymi wiernymi. Taki opiekun weźmie na kolana, klepnie, szczypnie, ciekawość poznania rozbudzi, tezy pokaże. Każdy wie, że co za młodu zasiejesz, to na starość wyrośnie, a takim dobrym wujkom nasienia wiary do zasadzenia nie brakuje. Każdy młody budzimirysta przynajmniej raz w tygodniu powinien być oddawany pod opiekę dobrych wujków i ciotek, by wyrosnąć na zacnego członka Ludu Szlacheckiego. Dobrzy wujkowie i ciotki sprawują także opiekę nad tezoferariuszami.

Tezoferariusz

Młodzi uczniowie i kandydaci na podtezych. Zajmują się sprzątaniem domu tez oraz praniem i gotowaniem dla wyższych opiekunów. Pozostały czas spędzają na studiowaniu świętych pism. Aby zostać tezofariuszem należy mieć ukończone 6 lat i być sprzedanym przez rodziców tezownikowi. Szkolenie trwa 6 lat, obejmuje czytanie i pisanie, poznanie tez i technik kontroli umysłu. Kończy się egzaminem ustnym u najstarszego dobrego wujka lub ciotki. Niezaliczenie wiąże się z wygnaniem z domu tez.