Sale reprezentacyjne

[Marcel Hans]

To może mały seansik spirytusowy?

[Józef Konstanty Bagrat]

Dobry wieczór! Dawno ale to dawno temu ostatni raz byłem w Zjednoczonym Królestwie. Dużo się tu zmieniło?

[Ametyst]

To może mały seansik spirytusowy?

To polejcie!

Dobry wieczór! Dawno ale to dawno temu ostatni raz byłem w Zjednoczonym Królestwie. Dużo się tu zmieniło?

Absolutnie. Wielki Sternik powiedział, że powinniśmy rozwijać kraj, a nie zmieniać.

[Marcel Hans]

No ale Wy jesteście gospodarzem...

[Ametyst]

Byłem kiedyś na uczcie u aralskich górali. Mają oni dziwny zwyczaj, że polewa się do swojego kieliszka osobie, którą chce się upić, a następnie zmusza się tegoż do opróżnienia naczynia. Ja natomiast, zgodnie z obyczajami ludzi cywilizowanych, potępiłem ten obyczaj i go zakazałem. Tak było.

[Ludwik Tomović]

Bry

[Alberto de Medici]

Dobry wieczór, coś się zepsuło i nie mogłem przyjechać na czas. Cieszę się, że mogę uczestniczyć w tak zacnej uroczystości. Wielkim szczęściem dla Narodu Szlacheckiego i Waszej Bardzo Wspaniałej Wysokości musi być świętowanie takiej rocznicy. Obalenie Arkadiusza Uzurpatora (niech mu ziemia ciężką będzie) to przełomowe data w dziejach Zjednoczonego Socjalistycznego Królestwa. Pamiętam, jak dziś tamten dzień, piłem właśnie burobona w jedynym z moich pałacyków, gdy doszły mnie słuchy, że cały Naród Szlachecki świętuje, zaś anarchia, spowodowana rządami podłego uzurpatora, została ograniczona. Uśmiechnąwszy się wówczas pod nosem, wiedziałem, że teraz wszystko powróci na swoje miejsce, niewolnik pozostanie niewolnikiem, zaś szlachcic szlachcicem, a Wielki Sternik nada będzie dobrotliwie spoglądał na kolejne postępowe i rozwojowe decyzje, podejmowane przez Partię i jej szefostwo! Co by tu dużo mówić, niech żyje Hirschbergia i Weerland! Niech żyje Jego Wysokość! Niech żyje Partia! Precz z tyranią uzurpatorską! Z okazji tego pięknego święta, chciałbym podarować Waszej Bardzo Wspaniałej Wysokości, jak i całemu Narodowi Szlacheckiemu, portret, który znalazłem kiedyś w piwnicach ambasady bialeńskiej. Prawdopodobnie dobrali się do niego miejscowi chuligani patrioci, co tylko podkreśla jego wartość artystyczną.

[Ametyst]

Bry

Dzień dobry, częstuj się Pan!

Dobry wieczór, coś się zepsuło i nie mogłem przyjechać na czas. Cieszę się, że mogę uczestniczyć w tak zacnej uroczystości. Wielkim szczęściem dla Narodu Szlacheckiego i Waszej Bardzo Wspaniałej Wysokości musi być świętowanie takiej rocznicy. Obalenie Arkadiusza Uzurpatora (niech mu ziemia ciężką będzie) to przełomowe data w dziejach Zjednoczonego Socjalistycznego Królestwa. Pamiętam, jak dziś tamten dzień, piłem właśnie burobona w jedynym z moich pałacyków, gdy doszły mnie słuchy, że cały Naród Szlachecki świętuje, zaś anarchia, spowodowana rządami podłego uzurpatora, została ograniczona. Uśmiechnąwszy się wówczas pod nosem, wiedziałem, że teraz wszystko powróci na swoje miejsce, niewolnik pozostanie niewolnikiem, zaś szlachcic szlachcicem, a Wielki Sternik nada będzie dobrotliwie spoglądał na kolejne postępowe i rozwojowe decyzje, podejmowane przez Partię i jej szefostwo! Co by tu dużo mówić, niech żyje Hirschbergia i Weerland! Niech żyje Jego Wysokość! Niech żyje Partia! Precz z tyranią uzurpatorską! Z okazji tego pięknego święta, chciałbym podarować Waszej Bardzo Wspaniałej Wysokości, jak i całemu Narodowi Szlacheckiemu, portret, który znalazłem kiedyś w piwnicach ambasady bialeńskiej. Prawdopodobnie dobrali się do niego miejscowi chuligani patrioci, co tylko podkreśla jego wartość artystyczną.

To piękne, zawiśnie zaraz w sali portretowej, albo jeszcze lepiej na drzewie zamiast liści. Również zapraszam do częstowania się daniami, zastawą oraz obsługą... eee chciałem powiedzieć, że w razie problemów proszę zawołać te miłe ładnie ubrane panie.

[Ametyst]

Z powodów nieznanych nie udało mi się zaprosić tu solenizanta. Denna impreza skończyła się kilkoma trupami i całodniowym wstrzymaniem działalności władz zwierzchnich Socjalistycznego Królestwa. Z odbudową sali jakoś sobie poradzimy.

[Ludwik Tomović]

Przednia impreza!

[Ametyst]

Tym razem Königsamt für Kunst, Musik und kulinarischen Angelegenheiten uniknął błędu, który poczynił w czasie organizacji uśmiercin Arkadiusza Przejściowego i goście zostali od razu zaproszeni do Sali Gromosławskiej, gdzie czekały na nich bardziej i mniej wykwintne poprawy, dobre i tanie wino (które jest dobre, bo jest dobre i tanie), trunki z różnych części kraju i v-świata, używki wszelkiego rodzaju i wiele innych atrakcji, z których od kilku godzin korzystali uczestnicy przyjęcia z okazji II rocznicy intronizacji Króla Ametysta. Na scenie w Wielkiej Sali Dyskotekowej trwał koncert Marzii Gaggioli, popularnej piosenkarki przybyłej z kraju południowego szatana. Wszyscy byli już zdrowo wstawieni, w końcu po to tu się stawili, kiedy na zegarze wybiła godzina 21:37, a do sali przy dźwiękach obcojęzycznych hitów granych przez zespół rotryjskich uchodźców wkroczył solenizant. Nie zważając na stan większości biesiadników wygłosił kilka słów, aby można je było zacytować w gazetach.

Drodzy Towarzysze i Wy, Szanowni Goście zagraniczni,

witam Was z radością na tym skromnym przyjęciu z okazji drugiej rocznicy dnia, w którym w obliczu trwającej rebelii zostałem ukoronowany i objąłem władzę królewską nad Ludem Szlacheckim. Był to kolejny krok w długiej drodze pełnej zwycięstw, drodze do prawdziwego sternikowsko-faradobusowskiego monarchosocjalizmu. Nie będę zachwalał sam siebie, bo to robi się nudne.

Tak się złożyło, że nasza uroczystość jest właściwie jednym z szeregu wydarzeń towarzyszącemu II Zjazdowi naszej Partii, który to jest niewątpliwie wydarzeniem epokowym i w znaczący sposób przyczyni się do poprawy jakości życia Ludu Szlacheckiego. Uznałem, iż nastąpiła dobra chwila, by wyróżnić kilku zasłużonych oligarchów. Nagrodzić tych, co rozwijają, a nie zmieniają.
Kilka godzin temu podpisałem ordonanse, na mocy których kilku z Was otrzymało wysokie nagrody. Powinienem zacząć od wręczenia dyplomu hrabiowskiemu towarzyszowi Ciecieradowi Ciecielągowi, ale ten cham gdzieś wybył, więc dostanie go pocztą. Na początek wymienię zatem imię towarzysza Janusza Tracza, znanego przedsiębiorcy ze ściany wschodniej, szerzyciela wzniosłych wartości, którego uczyniłem trzecim w historii, obok Premiera Tysiąclecia i mojej skromnej osoby, kawalerem Orderu Premiera Tysiąclecia. Kolejnym nagrodzonym jest tow. Marcel Hans. Czcigodny Gubernator Wszechzachodu słusznie mówił w czasie otwarcia Zjazdu Partii, że tow. Hans to od co najmniej pół roku największy, jeśli nie jedyny, prawdziwy przodownik pracy i filar monarchosocjalizmu. Dziś chciałbym odznaczyć go Orderem Zjednoczenia Partii III klasy. Zaś Monarchosocjalistyczny Order Lasów Iglastych, tradycyjny wyraz uznania dla zagranicznych przyjaciół Socjalistycznego Królestwa, przyznałem Księciu Prezydentowi Albertowi de Mediciemu, Konduktorowi bratniego Narodu Bialeńskiego, wybitnemu mężowi stanu, dowódcy i wychowawcy wielu pokoleń Bialeńczyków.

To by było na tyle... a, jeszcze jedno - niniejszym ogłaszam, że po zapoznaniu się z archiwalnymi dokumentami i przeprowadzeniu badań geologicznych czy czegoś takiego oraz otrzymaniu sporego pliku gotówki postanowiłem uznać ród Wettinów za jedną z linii Królewskiego Rodu Faradobusów. Oby krewniacy Arkadiusza zmyli hańbę, którą ściągnął na ich dom ten stepowy karakan. Miałem w tym momencie przedstawić stosowny dokument, ale nie chciało mi się go pisać, a poza tym nie miałem czasu, więc...

W tym momencie Ametyst zorientował się, jak niewielkie jest jego audytorium i po prostu przyłączył się do ucztujących nie kończąc przemowy. Inba dalej trwa.

[Ametyst]

Uczta trwała dwa dni. Przez ten czas żodyn z gości nie był zdolny do wyartykułowania dłuższej laudacji na cześć obchodzącego rocznicę. Ostatecznie główną atrakcja była grupa aralskich górali śpiewająca na jego cześć kolejne rotryjskie hity, pod względem artystycznym tym razem trochę gorszego sortu. O rzucaniu karłem do celu wspominać nie będziemy, bo to jakieś bezczelne pogłoski. Efektem ubocznym rocznicy było chwilowe wstrzymanie obrad Zjazdu Partii, gdzie z powodu nieobecności najwyższych notabli w kraju żodyn zwykł delegat nie śmiał się odzywać, czego skutecznie dopilnowały odpowiednie służby czuwające nad prawidłowym wykorzystaniem daru wolności słowa.