Proklamacja Królestwa Weerlandu

Drodzy poddani i koledzy!

   Po wstępnych porządkach przystępujemy do intensywnego reformowania Weerlandu, a konkretnie wprowadzania zapowiedzianego wcześniej biedyzmu. Na czym polega ta rewolucyjna ideologia? Otóż na tym co najważniejsze dla państwa: nie pieniądzach, nie kulturze, a na naszej przyszłości - demografii.
   Ostia znalazła się w trudne sytuacji. Rodzi się na niej coraz mniej dzieci! Większość sądzi, że rozwiązaniem może być przeprowadzenie swoistej gospodarczej roszady, która polepszy standard życia i tym samym zastymuluje wzrost demograficzny. Ta optyka może być jednak błędna. W swych licznych esejach i rozprawach naukowych, mój były nauczyciel chemii i życiowy mentor Eustachy Krzemiński zwraca uwagę, że niska dzietność może być spowodowana, paradoksalnie, wysokim standardem życia Ostian, których mentalność została wypaczona przez demoliberalny kult pieniądza i wygodnego życia. Nie da się ukryć, że szkodliwe działania rządu Hirschberskiego, który promując rozwiązłość, życie "na kocią łapę" i indywidualizm wbiły się klinem w tradycyjny system wartości ludów ostiańskich. Słusznie zauważa E. Krzemiński, że być może jedyną drogą dla pobudzenia rozrodczości jest rzucenie narodów na szerokie wody biedy. Teorie tę potwierdzają badania empiryczne: takie kraje jak Sarmacja czy Al-rajn cieszą się wysokim wskaźnikiem urodzeń i nie mają się czego obawiać. Zupełnie inaczej wygląda sprawa w Weerlandzie, nie wspominając już o takich tykających bombach demograficznych jak Austro-Węgry czy Aralia – tam sytuacja jest tak ciężka, a społeczeństwo tak moralnie zepsute, że na poprawę nawet nie ma co liczyć.
   Jak widać jedynym ratunkiem są surowe obostrzenia, oparte na biedzie. Zadanie wprowadzenia powszechnej ideologii biedyzmu z pozoru wydaje się jednak skazane na porażkę. Jak nagle odkleić ludzi od samorealizacji, kultury, kina, muzyki, spotykania się ze znajomymi w knajpach i klubach, edukacji wyższej i tysiąca innych zbędnych czynności, które odciągają ich uwagę od jedynej słusznej – rodzenia dzieci?
   Po pierwsze zabronimy środków antykoncepcyjnych. Każdy stosunek seksualny powinien być obarczony jak najwyższym ryzykiem poczęcia dziecka. Wszelkie środki zmniejszające prawdopodobieństwo narodzi zostaną natychmiast zabronione, a korzystanie z nich obarczone karą grzywny, a nawet krótkiego aresztu.
   Edukacja to kolejny ważny problem. W jednej ze swoich głośniejszych prac E. Krzemiński przedstawił kontrowersyjną tezę, jakoby walka z analfabetyzmem była motorem napędowym lewicowej, postępowej ideologii, która pragnie burzyć naturalny porządek. Wszelkie działania oświatowe w GW będą zmierzać do krzewienia ducha płodności – ersatzu kultu priapicznego. Niedopuszczalne jest, aby kierunki ideowe i edukacyjne niekompatybilne z tym przesłaniem dostępne były na publicznych uczelniach wyższych. Szkoła musi kreować etos mężczyzny-płodziciela, patrona ogniska domowego, którego lędźwia są zawsze gotowe powołać na świat kolejnego patriotę.
   Jednocześnie wprowadzimy prawo, które zabroni wpuszczania do lokali gastronomicznych, kin i innych przybytków rozrywkowych osób bezdzietnych po 21 roku życia. W ten sposób pozbywamy się zakłóceń stojących na drodze prokreacji. Następnym krokiem będzie stworzenie odpowiednich warunków bytowo-mieszkalnych. Ten proces musi przebiegać wielotorowo. W obrębie miast prym wieść musi prosty brutalizm: kanciaste, betonowe bloki i falowce. Wszystkie mieszkania muszą być takie same, tzw. "kawalerkę" , wymysł zachodniego liberalizmu, należy wybić z głów inżynierów i dekoratorów wnętrz. Jednopokojowe mieszkanie jest symbolem dogmatycznego indywidualizmu, przekazania duszy najbardziej obrzydliwym instynktom konsumpcjonizmu i hedonizmu. Wszystkie pomieszczenia biedystycznych mieszkań będą surowe, pozbawione zbędnych dekoracji i innych narzędzi mogących sprowadzić na rodzinę demoniczne opętanie albo inne zagrożenia duchowo-intelektualne. Telewizory, radia, a nawet obrazy – które mogą być błędnie zinterpretowane podczas nieobecności mężczyzny-płodziciela – będą stanowczo odrzucane jako narzędzia niebezpieczne i wrogie idei powszechnej prokreacji. Oprócz kuchni i toalety na każdą rodzinę przeznaczone będą początkowo 3 pokoje dla dzieci, a w przypadku poczęcia więcej niż 4 potomków system reglamentacji mieszkań zaopatrywać będzie rodzinę w dodatkowe betonowe segmenty mieszkalne, doczepiane do reszty mieszkania za pomocą nowoczesnych dźwigów i żurawi.
   Limit dzieci? Nigdy. Małżonkowie muszą być przygotowani na to, że ich dziejowa misja podniesienia Weerlandu z demograficznej depresji jest misją trwającą do końca ich dni. Tak długo, jak ich organizmy będą do tego zdolne, muszą płodzić dzieci i poprawiać statystyki, a gdy do mieszkania nie będzie możliwe doczepienie kolejnego segmentu mieszkalnego, specjalnie powołane do tego urzędy będą znajdować dla rodzin większe domostwa. Rodzinie nie może oczywiście zabraknąć pomieszczenia rozrodczego, tzw. "pokoju miłości i prokreacji". Tutaj dominować musi wygodne łoże i obrazy Króla Weerlandu i innych wielkich weerlandczyków na ścianach. Oświetlenie zapewniałyby cztery kufle z płonącym bibmrem w każdym z rogów pokoju.
   Aby wesprzeć rodzinę w dziele wielkiej prokreacji wprowadzimy pełną reglamentację żywności opartą na systemie kartkowym. Do spożycia dostępne będą jedynie produkty pierwszej potrzeby, takie jak kasza, mleko, ryż, chleb, mąka, woda, skrawki mięsa i MOM (mięso oddzielone mechanicznie); produkty takie jak wędliny, kiełbasy czy słodycze zostaną uznane za dobra veblenowskie i sprzedawane być jedynie za dewizy, które poszczególne rodziny mogą otrzymywać np. za wzorową płodność. Dla mieszkańców wsi przewidywany jest szeroki program demodernizacyjny, w którego pakiet wchodzić będzie całkowita likwidacja elektryczności i nowoczesnych materiałów budowlanych.
   Oczywiście, żaden porządny system mający na celu wprowadzenie warunków proto-biedystycznych nie może obejść się bez jakieś formy jurysdykcji bezpośredniej. Tutaj z pomocą przyjść mogą różne formy milicji obywatelskich, które będą stać na straży przestrzegania dyscypliny prokreacyjnej, prowadząc dokładne, comiesięczne kontrole ogniska domowego. W skład oddziałów milicji wchodzić powinni wybitni mężowie-płodziciele, którzy dokładnie opanowali wcześniej wprowadzone prawo prokreacyjne.