poligon doświadczalny

[Erick Monde]

Test odporności poszycia, został przeprowadzony w doświadczeniu nr5, cytuję:

Tym razem puszka zostanie poddana wysokiej prędkości

Puszka została zrobiona z tych materiałów co poszycie. Ale dziękuję za uwagę. Cieszę się, że ktoś te doświadczenia obserewuje, bo już myślałem, że tak piszę sobie a muzom:)

[Erick Monde]

Doświadczenie 10

W dzisiejszym doświadczeniu sprawdzamy działanie silnika głównego. Z pomocą przyjdzie nam pancernik Zygfryd. To z niego zostanie wycelowany w odległe o 500km skały i wystrzelony. Nie chodzi tu o celność, ani siłę rażenia ale działanie i samodzielny lot silnika głównego (bez silników bocznych). Badana będzie odległość, na jaką poleci silnik i stopień zniszczenia poszycia po zderzeniu ze skałami.

[Erick Monde]

Doświadczenie 11

Powoli kończymy fazę doświadczeń. Dzisiejsze, ma na celu sprawdzenie pracy silników, umieszczonych w specjalnie zbudowanej hamowni. Zbiorniki zostały napełnione paliwem do 1/3pojemności, i odpalone. Jeśli silniki będą pracować bez zarzutów, i żadnych odchyleń, doświadczenie zostanie uznane za zakończone sukcesem.



Ponieważ były jakieś problemy z zamieszczeniem rysunku, podaję też linka.
http://imageshack.us/photo/my-images/819/prsil.jpg/

[Erick Monde]

Doświadczenie 12

To doświadczanie jest podobne do doświadczenia nr4. Tylko zamiast puszki z próbką poszycia i chłodziwa jest tu satelita, która też jest poddawana niskim i wysokim temperaturom. I jeśli poszycie lub wnętrze satelity nie zostanie uszkodzone, doświadczenie zostanie za zakończone sukcesem.

[Erick Monde]

Doświadczenie nr13

To doświadczenie wymaga użycia samolotu; bombowca lub transportowca. W jego wnętrzu ukryta ma być satelita. Kiedy samolot osiągnie pułap 1000metrów pracownicy pozostający w centrum naziemnym, za pomocą radia uruchamiają satelitę. Jeśli satelita uruchomi się, samolot rozpoczyna półgodzinny lot paraboliczny. W czasie tego lotu pracownicy z centrum naziemnego robią różne testy. Po pół godzinie samolot ląduje, a pracownicy sprawdzają stan satelity.

[Erick Monde]

Doświadczenie 14

Przechodzimy do próby wystrzelenia rakiety. Makieta z podłączonymi silnikami i niepełnymi zbiornikami stoi na poligonie. Silniki zostaną zdalnie wystrzelone i rakieta poleci w górę. Kiedy osiągnie pułap 500m, paliwo się skończy i makieta rakiety spadnie na ziemię. Co prawda silniki były już sprawdzane, ale to doświadczenie to prawie próba generalna przed wystrzeleniem.

[Erick Monde]

Doświadczenie nr15

Próba działania systemu autodestrukcji, to przedostatnie z programu doświadczeń przed startem. System autodestrukcji został wmontowany po to aby, gdy rakieta zmieni tor lotu, lub (nie daj Boże) wymknie się spod kontroli została natychmiast zniszczona. Lepiej przecież zniszczyć rakietę (nawet drogą), niż za jej pomocą uderzyć w budynek, okręt czy samolot. Dlatego system ten włączy się tylko gdy:
-nastąpi utrata łączności z bazą naziemną
-rakieta nagle zmieni tor
-zacznie spadać
System ten działa w ten sposób; po wystąpieniu jednego lub kilku wymienionych sytuacji, umieszczony w satelicie układ uruchomi procedurę, przekazując impuls do znajdującego się między zbiornikami paliwa urządzenia. Urządzenie to posiada układ scalony, zapewniający łączność z satelitą i nie wielki ładunek wybuchowy. Gdy satelita uruchomi procedurę, urządzenie odpali ładunek wybuchowy. Zbiorniki paliwa się rozszczelnią. Tlen i wodór zmieszają się w niekontrolowany sposób i dojdzie do eksplozji. Próba działania tego urządzenia zostanie przeprowadzona na lądzie. Pracownicy z centrum naziemnego dadzą satelicie sygnał, że rakieta zaczęła spadać, i system autodestrukcji zostanie włączony.

[Erick Monde]

Doświadczenie 16 (ostatnie)

Nadeszła ta chwila, że po setkach roboczogodzin przesiedzianych przy desce kreślarskich, przepracowanych w laboratorium i na poligonie, mówimy "koniec". To ostatnie doświadczenie nad rakietą. Wielka i doniosła to chwila. Ostatnie doświadczenie będzie miało na celu przećwiczenie kolejnej procedury awaryjnej- spuszczanie paliwa.  Ta procedura dotyczy tylko startu, ale jest równie istotna, co poprzednia. Jeśli tuż przed odpaleniem silników start z jakiś powodów zostanie odwołany, rakieta wypełniona wysokooktanowym paliwem może szybko zamienić się w bombę. Aby tego uniknąć kontrola naziemna może zainicjować spuszczanie paliwa. Ponieważ wodór jest bardziej palny i jego spuszczanie byłoby groźne, spuszczany będzie tlen. Zawór od wodoru zostanie zamknięty, zapłon wyłączony, a zawór od tlenu otworzony. Jednoskładnikowe paliwo nie będzie już takie groźne. Procedurę tę po krótce przedstawia zamieszczony poniżej schemat.

[Mistrz Budzimir VII]

To nie będzie próbnego wystrzelenia atrapy satelity na orbitę?

[Erick Monde]

Nie to by za dużo kosztowało, jak wystrzelić to wystrzelić raz, a dobrze. Satelita ma swoje silniki, z ich pomocą odpowiednio ustawi się na orbicie.

[Erick Monde]

Już pojutrze start rakiety. Na poligonie ustawiono platformę startową, i odpowiednio pomalowaną rakietę.

[Mistrz Budzimir VII]

Aż się łezka w oku kręci ile trzeba było przygotowań do startu, a pięść zaciska przy wspominaniu żenujących wypowiedzi dotyczących tej wspaniałej inicjatywy z pewnego, no powiedzmy kraju.

[Erick Monde]

Tak, łezka cieknie...
A który kraj się wypowiadał na temat tego projektu?

[Arkadiusz II Filip]

Towarzysz zobaczy. Dyskutujemy o tym  na Radzie gdzie są odpowiednie linki.

[Erick Monde]

Witam na starcie rakiety AURORA3!
Witam JKM Arkadiusza II Filipa, Witam Narodowego Komisarza ds Armii i Zbrojeń marsz. Laszka diuka Młynariewa, witam pracowników IBW i zaproszonych gości!
Mam wielką radość i zaszczyt zaprosić dostojnych gości na ceremonię wystrzelenia naszej rakiety. Odkąd 10stycznia br powstał Instytut Badań Wojskowych za główny cel postawiliśmy sobie skonstruowanie i zbudowanie rakiety, która wyniesie na orbitę satelitę. I wreszcie po wielu godzinach przesiedzianych przy deskach kreślarskich, po wielu przeprowadzonych doświadczeniach i badaniach. Po setkach roboczogodzin przepracowanych przez naszych hutników, elektryków, elektroników i inżynierów SUKCES! Mamy pierwszą (ale nie ostatnią) rakietę. A więc opłaciło się, wielogodzinna praca przyniosła realne korzyści. Wystrzelenie tej rakiety zaowocuje sukcesami z dziedziny; przemysłu, zbrojeń, elektroniki i nie tylko. Ta rakieta, to dopiero początek. Czego- spytacie? Początek Krajowego Programu Lotów Kosmicznych. Nie przedłużając, zacznijmy odliczanie.
Trzy! Dwa! Jeden! STAAAART!!