Zjednoczone Socjalistyczne Królestwo Hirschbergii i Weerlandu

Tutaj będziemy przeprowadzać większe doświadczenia z użyciem środków wybuchowych ognia i wody.

Poszycie
1. Sprawdzenie odporności poszycia na wysokie temperatury.
2. Sprawdzenie odporności poszycia na wysokie ciśnienie.
3. Sprawdzenie odporności poszycia na rozciągliwość i twardość
4. Sprawdzenie odporności poszycia na szczelność, i reakcję z chłodziwem.

Chłodziwo
1. Sprawdzanie temperatury zamarzania chłodziwa
2. Sprawdzanie temperatury wrzenia chłodziwa
3. Sprawdzanie działania chłodziwa w wysokim ciśnieniu

Silnik
1. Sprawdzanie pracy silnika głównego w skrajnych warunkach.
2. Sprawdzanie pracy silników bocznych w skrajnych warunkach.
3. Próbne odpalenie obu silników.

Satelita
1. Sprawdzanie odporności satelity na wysokie i niskie temperatury.
2. Nawiązanie kontaktu z satelitą na odległość.

Rakieta
1. Próby wystrzelenia rakiety.
2. Próby awaryjnego spuszczania paliwa
3. Próby awaryjnego odpalenia rakiety. Silniki były już sprawdzane na hamowni, więc to doświadczenie jest już zbędne.
4. Próby działania systemu autodestrukcji

Wyznaczenie terminu odpalenia rakiety

będzie można Popatrzeć na eksperymenty

jeszcze nie wiadomo, ale nie wykluczam takiej możliwości.

Przecież Tow. Charbuf jest członkiem "stawki".

Nie chodzi mi o to, że nie zobaczy, bo doświadczenia są tajne (chociaż do pewnego stopnia są), ale o to, czy ja te doświadczenia będę miał jak pokazać. Jak będę miał jak, to pokażę, a jak nie to będą tylko wyniki tych doświadczeń.

Zakończyliśmy pierwszy ważny etap- projektowanie. Teraz odchodzimy od desek kreślarskich, wychodzimy z laboratorium i zaczynamy część doświadczalną. Pierwsze doświadczenia rozpoczniemy nad poszyciem i jego odpornością:
-na wysoką temperaturę
-na niską temperaturę
-na rozciągliwość
-duże prędkości
-na ciśnienie (duże/małe)
 
Zaczynamy od odporności na wysokie temperatury. Aby dokonać tychże doświadczeń IBW zrobiło 100 puszek zrobionych z dwuczęściowego poszycia. W środku szczelnie i hermetycznie zamknięte przebywać będzie białko z jajka. Dlaczego? Bo najłatwiej je podgrzać i "ściąć". Jeśli białko po eksperymencie pozostanie "nieścięte" znaczy, że poszycie spełnia swoje przeznaczenie.

Badanie odporności poszycia na wysokie temperatury. Puszka zrobiona z dwuwarstwowego poszycia przymocowana do podłoża. Po dwóch stronach tej puszki są umieszczone na szynach palniki acetylenowe. Palniki te co sekundę co przysuwane do puszki o 1cm. gdy płomienie wszystkich palników zostaną przysunięte najbliżej puszki są podkręcane, aby płomienie były jeszcze większe, a temperatura wyższa. Po 5minutach palniki są wyłączane a puszka odkręcana i sprawdza się stan jej poszycia. Potem puszkę się otwiera i sprawdza w jakim stanie jest białko z jajek, które się tam znajdowało. Jeśli białko się "ścięło", doświadczenie uznajemy za nieudane. Jeśli jest tylko ciepłe, ale nie "ścięte" doświadczenie uznajemy za udane, a poszycie spełniło swoje zadanie.

(http://img808.imageshack.us/img808/397/dosw1.jpg) (http://imageshack.us/photo/my-images/808/dosw1.jpg/)

W tym doświadczeniu badamy odporność poszycia na rozciągliwość. Omawiana już wcześniej puszka, przymocowana do podłoża będzie uderzana dwoma tłokami poruszanymi za pomocą elektrycznego silnika. Jeden silnik będzie uderzał w dłuższy bok puszki, a drugi w denko. Tłoki będą uderzać przez pięć minut zamiennie (raz w denko raz w bok), i przez następne pięć minut równocześnie w denko i bok. Potem puszka zostanie odkręcona i sprawdzona, czy poszycie się nie odkształciło, lub nie zostało przedziurawione. Jeśli odkształcenie nie przewyższyło 0,01% doświoadczenie zostanie uznane za zakończone powodzeniem.

(http://img12.imageshack.us/img12/6182/dosw2.jpg) (http://imageshack.us/photo/my-images/12/dosw2.jpg/)

To doświadczenie ma sprawdzić odporność poszycia na wysokie ciśnienie. W niebieskim pojemniku jest woda, w białym, puszka kontrolna przykręcona do podłoża. Z niebieskiego pojemnika sześcioma rurkami doprowadzona zostanie woda pod dużym ciśnieniem. Po opróżnieniu niebieskiego pojemnika proces jest odwracany. Po trzykrotnym odwróceniu tego cyklu puszka kontrolna zostaje odkręcona i sprawdzona.
(http://img40.imageshack.us/img40/9641/dosw3.jpg) (http://imageshack.us/photo/my-images/40/dosw3.jpg/)

W tym doświadczeniu sprawdzamy odporność poszycia na niską i wysoką temperaturę. Puszka kontrolna jest tym razem przytwierdzona do wysięgnika. Wysięgnik zanurza puszkę w lodowatej wodzie, a po wyciągnięciu puszka dostaje "zastrzyk" gorącej pary z sześciu dysz. Cykl zostaje powtórzony trzy razy. Potem puszka zostaje odkręcona i zbadana.
(http://img838.imageshack.us/img838/2728/dosw4.jpg) (http://imageshack.us/photo/my-images/838/dosw4.jpg/)

Tym razem puszka zostanie poddana wysokiej prędkości. Na torze o długości 5km, są rozłożone szyny, na nich porusza się wózek, do którego zostaje przykręcona puszka i cztery silniki boczne. Tym samym, sprawdzamy nie tylko przydatność puszki, ale i silników bocznych. Puszka zostanie tak przymocowana, by pęd powietrza uderzał w jej denko. Po ok. 4km silniki zgasną, tak by wózek spokojnie wyhamował. Na końcu toru stoi pryzma worków z piaskiem, które ostatecznie zatrzymają wózek.
(http://img841.imageshack.us/img841/6809/dosw5.jpg) (http://imageshack.us/photo/my-images/841/dosw5.jpg/)

Na tym kończymy doświadczenia z poszyciem i przechodzimy do kolejnego etapu, czyli doświadczeń z chłodziwem, które nasi naukowcy już stworzyli. Doświadczenia te potrwają (najpóźniej) do końca lutego.

Nasi chemicy odkryli świetny materiał na chłodziwo. Lepki zielony płyn o wysokiej temperaturze wrzenia, i niskiej zamarzania. Płyn roboczo nazwany jako Super101. Od razu przystępujemy do testów chłodziwa. Testy będą sprawdzać odporność płynu na wysokie i niskie temperatury, oraz odpornośc na wysokie ciśnienie.

Prezentowany poniżej rysunek przedstawia puszkę z chłodziwem, włożoną do metalowego garnka. Puszka będzie polewana ciekłym azotem. Jeśli chłodziwo całkiem nie zamarznie, i nie odkształci puszki, doświadczenie zostanie zakończone sukcesem.
(http://img707.imageshack.us/img707/778/chlo1.jpg) (http://imageshack.us/photo/my-images/707/chlo1.jpg/)

Kolejne doświadczenie ma na celu sprawdzenie odporności na wysokiem temperatury. Puszka z chłodziwem jest umieszczony w garnku z wrzącym olejem. Po 15minutach, puszka jest wyjmowana, i sprawdza się w jakim stanie jest chłodziwo. Jeśli się nie zagotowało, doświadczenie uznane jest jako zakończone sukcesem.
(http://img408.imageshack.us/img408/3062/chlo2.jpg) (http://imageshack.us/photo/my-images/408/chlo2.jpg/)

Kolejne doświadczenie z chłodziwem, ma na celu, sprawdzenie jego odporności na wysokie ciśnienie. Puszka z chłodziwem umieszczona jest w maszynie dekompresyjnej, gdzie stopniowo będzie zwiększane ciśnienie. Gdy wskazówka przejdzie na czerwone kreski, ciśnienie przestanie być zwiększane. Po pięciu minutach ciśnienie będzie zmniejszane do zera. Potam naukowci sprawdzą stan chłodziwa i stan samej puszki. Jeśli puszka nie będzie odkształtowana, a chłodziwo nie wybuchnie doświadczenie zostanie uznane za zakończone sukcesem.
(http://img829.imageshack.us/img829/2927/chlo3.jpg) (http://imageshack.us/photo/my-images/829/chlo3.jpg/)

Zakończyliśmy fazę testów chłodziwa, przechodzimy do tego, co najważniejsze- czyli testów samych silników. Wielkimi krokami zbliżamy się do chwili wystrzelenia rakiety.

Aby przetestować silniki rakietowe, przenosimy się na wodę i pod wodę. Silnik główny z poszyciem i chłodziwem (z czarną skrzynką) zostanie wystrzelony z podwodnego kutra torpedowego HMS REKIN. Silnik zostaje umieszczony w silosie rakietowym. Gdy kuter zanurzy się na głębokość dwustu metrów, pokrywa od silosu zostanie otworzona, a silnik wystrzelony jak rakieta. To doświadczenie ma na celu sprawdzenie pracy silnika w zmiennych warunkach. Na głębokości dwustu metrów pod wodą jest inne ciśnienie, w powietrzu inne. Jeśli wystrzelony silnik osiągnie wysokość 500m npm, a poszycie i chłodziwo zostanie nie uszkodzone, eksperyment zostanie uznany za zakończony sukcesem.

(http://img824.imageshack.us/img824/944/sil1v.jpg) (http://imageshack.us/photo/my-images/824/sil1v.jpg/)

Gratuluję Towarzyszowi coraz większych postępów oraz przystępnej formy jaką przybierają poszczególne doświadczenia, ale muszę zwrócić uwagę, iż w indeksie wszystkich eksperymentów na początku wątku zgubił Towarzysz test odporności poszycia na duże prędkości.

Test odporności poszycia, został przeprowadzony w doświadczeniu nr5, cytuję:
Puszka została zrobiona z tych materiałów co poszycie. Ale dziękuję za uwagę. Cieszę się, że ktoś te doświadczenia obserewuje, bo już myślałem, że tak piszę sobie a muzom:)

W dzisiejszym doświadczeniu sprawdzamy działanie silnika głównego. Z pomocą przyjdzie nam pancernik Zygfryd. To z niego zostanie wycelowany w odległe o 500km skały i wystrzelony. Nie chodzi tu o celność, ani siłę rażenia ale działanie i samodzielny lot silnika głównego (bez silników bocznych). Badana będzie odległość, na jaką poleci silnik i stopień zniszczenia poszycia po zderzeniu ze skałami.
(http://img215.imageshack.us/img215/5941/sil2s.jpg) (http://imageshack.us/photo/my-images/215/sil2s.jpg/)

Powoli kończymy fazę doświadczeń. Dzisiejsze, ma na celu sprawdzenie pracy silników, umieszczonych w specjalnie zbudowanej hamowni. Zbiorniki zostały napełnione paliwem do 1/3pojemności, i odpalone. Jeśli silniki będą pracować bez zarzutów, i żadnych odchyleń, doświadczenie zostanie uznane za zakończone sukcesem.
(http://img819.imageshack.us/img819/2923/prsil.jpg) (http://imageshack.us/photo/my-images/819/prsil.jpg/)


Ponieważ były jakieś problemy z zamieszczeniem rysunku, podaję też linka.
http://imageshack.us/photo/my-images/819/prsil.jpg/

To doświadczanie jest podobne do doświadczenia nr4. Tylko zamiast puszki z próbką poszycia i chłodziwa jest tu satelita, która też jest poddawana niskim i wysokim temperaturom. I jeśli poszycie lub wnętrze satelity nie zostanie uszkodzone, doświadczenie zostanie za zakończone sukcesem.

(http://img705.imageshack.us/img705/5176/odporsat.jpg) (http://imageshack.us/photo/my-images/705/odporsat.jpg/)

To doświadczenie wymaga użycia samolotu; bombowca lub transportowca. W jego wnętrzu ukryta ma być satelita. Kiedy samolot osiągnie pułap 1000metrów pracownicy pozostający w centrum naziemnym, za pomocą radia uruchamiają satelitę. Jeśli satelita uruchomi się, samolot rozpoczyna półgodzinny lot paraboliczny. W czasie tego lotu pracownicy z centrum naziemnego robią różne testy. Po pół godzinie samolot ląduje, a pracownicy sprawdzają stan satelity.

Przechodzimy do próby wystrzelenia rakiety. Makieta z podłączonymi silnikami i niepełnymi zbiornikami stoi na poligonie. Silniki zostaną zdalnie wystrzelone i rakieta poleci w górę. Kiedy osiągnie pułap 500m, paliwo się skończy i makieta rakiety spadnie na ziemię. Co prawda silniki były już sprawdzane, ale to doświadczenie to prawie próba generalna przed wystrzeleniem.


(http://img543.imageshack.us/img543/2432/prwystrzel.jpg) (http://imageshack.us/photo/my-images/543/prwystrzel.jpg/)

Próba działania systemu autodestrukcji, to przedostatnie z programu doświadczeń przed startem. System autodestrukcji został wmontowany po to aby, gdy rakieta zmieni tor lotu, lub (nie daj Boże) wymknie się spod kontroli została natychmiast zniszczona. Lepiej przecież zniszczyć rakietę (nawet drogą), niż za jej pomocą uderzyć w budynek, okręt czy samolot. Dlatego system ten włączy się tylko gdy:
-nastąpi utrata łączności z bazą naziemną
-rakieta nagle zmieni tor
-zacznie spadać
System ten działa w ten sposób; po wystąpieniu jednego lub kilku wymienionych sytuacji, umieszczony w satelicie układ uruchomi procedurę, przekazując impuls do znajdującego się między zbiornikami paliwa urządzenia. Urządzenie to posiada układ scalony, zapewniający łączność z satelitą i nie wielki ładunek wybuchowy. Gdy satelita uruchomi procedurę, urządzenie odpali ładunek wybuchowy. Zbiorniki paliwa się rozszczelnią. Tlen i wodór zmieszają się w niekontrolowany sposób i dojdzie do eksplozji. Próba działania tego urządzenia zostanie przeprowadzona na lądzie. Pracownicy z centrum naziemnego dadzą satelicie sygnał, że rakieta zaczęła spadać, i system autodestrukcji zostanie włączony.

Nadeszła ta chwila, że po setkach roboczogodzin przesiedzianych przy desce kreślarskich, przepracowanych w laboratorium i na poligonie, mówimy "koniec". To ostatnie doświadczenie nad rakietą. Wielka i doniosła to chwila. Ostatnie doświadczenie będzie miało na celu przećwiczenie kolejnej procedury awaryjnej- spuszczanie paliwa.  Ta procedura dotyczy tylko startu, ale jest równie istotna, co poprzednia. Jeśli tuż przed odpaleniem silników start z jakiś powodów zostanie odwołany, rakieta wypełniona wysokooktanowym paliwem może szybko zamienić się w bombę. Aby tego uniknąć kontrola naziemna może zainicjować spuszczanie paliwa. Ponieważ wodór jest bardziej palny i jego spuszczanie byłoby groźne, spuszczany będzie tlen. Zawór od wodoru zostanie zamknięty, zapłon wyłączony, a zawór od tlenu otworzony. Jednoskładnikowe paliwo nie będzie już takie groźne. Procedurę tę po krótce przedstawia zamieszczony poniżej schemat.

To nie będzie próbnego wystrzelenia atrapy satelity na orbitę?

Nie to by za dużo kosztowało, jak wystrzelić to wystrzelić raz, a dobrze. Satelita ma swoje silniki, z ich pomocą odpowiednio ustawi się na orbicie.

Już pojutrze start rakiety. Na poligonie ustawiono platformę startową, i odpowiednio pomalowaną rakietę.

Aż się łezka w oku kręci ile trzeba było przygotowań do startu, a pięść zaciska przy wspominaniu żenujących wypowiedzi dotyczących tej wspaniałej inicjatywy z pewnego, no powiedzmy kraju.

Tak, łezka cieknie...
A który kraj się wypowiadał na temat tego projektu?

Towarzysz zobaczy. Dyskutujemy o tym  na Radzie gdzie są odpowiednie linki.

Witam na starcie rakiety AURORA3!
Witam JKM Arkadiusza II Filipa, Witam Narodowego Komisarza ds Armii i Zbrojeń marsz. Laszka diuka Młynariewa, witam pracowników IBW i zaproszonych gości!
Mam wielką radość i zaszczyt zaprosić dostojnych gości na ceremonię wystrzelenia naszej rakiety. Odkąd 10stycznia br powstał Instytut Badań Wojskowych za główny cel postawiliśmy sobie skonstruowanie i zbudowanie rakiety, która wyniesie na orbitę satelitę. I wreszcie po wielu godzinach przesiedzianych przy deskach kreślarskich, po wielu przeprowadzonych doświadczeniach i badaniach. Po setkach roboczogodzin przepracowanych przez naszych hutników, elektryków, elektroników i inżynierów SUKCES! Mamy pierwszą (ale nie ostatnią) rakietę. A więc opłaciło się, wielogodzinna praca przyniosła realne korzyści. Wystrzelenie tej rakiety zaowocuje sukcesami z dziedziny; przemysłu, zbrojeń, elektroniki i nie tylko. Ta rakieta, to dopiero początek. Czego- spytacie? Początek Krajowego Programu Lotów Kosmicznych. Nie przedłużając, zacznijmy odliczanie.
Trzy! Dwa! Jeden! STAAAART!!

(http://altair.com.pl/files/news/2010/12/i-i10-12-110katastrofa.jpg)

Witojcie

Trochę nietrafiona grafika, wydaje mi się być z nieudanego startu rakiety. Cóż, mam nadzieję, iż nasza satelita w pełni sprawna dotrze na orbitę v-świata.

zapewniam, że rakieta i satelita jest w 100% sprawna

Towarzysze,

Jestem niezmiernie szczęśliwy, że pierwsza hirshbersko-weerlandzko-aralska satelita znalazła się na v-orbicie. Jest ona symbolem i dowodem przyjaźni oraz jedności pomiędzy narodami ZSKHiW. Program kosmiczny nie był dziełem kilkudniowym i nie należy zwracać uwagi na szczekanie zazdrośników wszelakich. Przez kilka miesięcy toczyły się intensywne przygotowania. Mam zaszczyt i przyjemność wielce podziękować pracownikom i szefostwu IBW na czele z tow. Monde, któremu przyznałem dziś za zasługi na rzecz wojska i nauki stopień generała brygady. Niniejsza uroczystość to ponadto znak, że decyzja o utworzeniu Instytutu była słuszna, zaś jego działania można uznać za jedne z najbardziej znaczących w historii Królewskich Sił Zbrojnych.

Dziękuję i Gratuluję!

Dziękuję za miłe słowa i awans. Aurora to praca całego sztabu ludzi, ciężka, wielogodzinna praca. Ale jak widać poniesiony trud w pełni się opłacił. Tak już wcześniej powiedziałem Aurora3 to pierwsza, ale nie ostatnia nasza rakieta!

Gratuluję. Ale czy mamy pewność że resztki rakiety spadną do v-oceanu, a nie na jakiś zamieszkały obszar?

Jestem pewien, że wpadną do oceanu.

Spokojnie, na 100% daję oficerskie słowo honoru, że tak będzie.

Wczoraj miało miejsce wystrzelenie AURORY 4, która podąży podobną trasą co jej poprzedniczka. Przedsięwzięcie kontrolowałem osobiście na prośbę tow. Monde. Satelita skupi się na obserwacji okolic GA.

(http://www.wspolczesna.pl/apps/pbcsi.dll/bilde?Site=GW&Date=20120213&Category=KRAJSWIAT&ArtNo=805753682&Ref=AR&border=0&MaxW=666)

Dziękuję za zstępstwo, i dotrzymanie terminu:)

Program testów promu kosmicznego

1. Otwieranie i zamykanie włazu w niskiej temperaturze
2. Otwieranie i zamykanie włazu pod wodą
3. Działanie wysięgnika w niskiej temperaturze
4. Działanie wysięgnika pod wodą
5. Działanie satelity w powietrzu
6. Działanie satelity pod wodą
7. Sterowanie dyszą w powietrzu
8. Sterowanie dyszą pod wodą
9. Wypuszczanie satelity pod wodą
10. Wypuszczanie satelity w powietrzu
11. Symulacja powrotu promu na ziemię

UWAGA
Niektóre doświadczenia mogą być łączone ze sobą, niektóre z czasem mogą zostać odwołane.

Pierwsze doświadczenie będzie miało na celu sprawdzenie prawidłowego działania włazu do luku bagażowego, zamków, a także mechanizmu otwierania i zamykania w/w włazu. Luk bagażowy został zanurzony w beczce z ciekłym azotem. Za pomocą zdalnego sterowania właz zostanie 30razy otwarty i zamknięty. Jeśli nic nie będzie szwankować, doświadczenie zostanie uznane za zakończone sukcesem.
Poniżej przedstawiam schemat.

To doświadczenie będzie miało na celu sprawdzenie poprawnego działania wysięgnika, który ma wyjąć z ładowni satelitę. Wysięgnik zanurzony w ciekłym azocie będzie wykonywał ruchy imitujące wyjmowanie satelity z ładowni. Jeśli po dziesięciokrotnym powtórzeniu doświadczenia nie nastąpi żadna awaria, doświadczenie zostanie uznane za zakończone sukcesem.
Poniżej jak zwykle schemat.

Chciałbym zauważyć, że w przestrzeni kosmicznej panują jednak trochę inne warunki niż w płynnym azocie.

Naukowcy z filii nr 2 zbudowali nową rakietę bojową. Mam nadzieję, że technicy z Centrali znajdą czas, aby ją przetestować.
http://hirshbergiaweerland.cba.pl/index.php?topic=492.msg4953#new

W doświadczeniu nr2 chodziło o sprawdzenie działania wysięgnika w niskiej temperaturze. Co do testowania rakiety, na razie nie mam czasu, ale po starcie promu zobaczymy

W tym teście będziemy sprawdzać możliwości nowego wynalazku CSD- Centrum Sterowania Dyszą. Chociaż CSD poruszać będzie dyszą tylko w dwóch płaszczyznach (prawo, lewo i góra, dół), to zapewni promowi możliwość powrotu na Ziemię bez uszczerbku. Doświadczenie polega na tym, że do samolotu odrzutowego przyczepiono miniaturę promu z silnikiem i CSD. Gdy samolot osiągnie pułap tysiąca metrów, Naziemne Centrum Dowodzenia uruchomi CSD, a samolot "wypuści" miniaturę promu z uchwytu. Miniaturowy prom, ma łagodnym łukiem wylądować na terenie poligonu. Takie jest zamierzenie. Oczywiście poniżej załączam schemat.

Odliczanie!
3..2..1.. ZERO!!

(http://altair.com.pl/files/news/2011/10/i-i11-10-014glonass.jpg)
AURORA 5 wystartowała!

Winszuję! Mam nadzieję, że start przebiegł pomyślnie.

Oczywiście, tak samo jak poprzednie. Już teraz zapraszam na 3maja, kiedy wystartuje ostatnia rakieta typu Aurora. Tydzień później (data jeszcze nie ustalona) odbędzie się premiera promu kosmicznego, roboczo nazwanego Helios. To będzie duże wydarzenie.

Dzisiejsze doświadczenie będzie łączone. To znaczy, że za jednym razem wykonamy doświadczenia: 2, 4, 6, 8 i 9, a więc wszystkie doświadczenia związane z wodą. To mnie cieszy, bo niedość, że zaoszczędzimy czas, pieniądze i paliwo (do podwodnego kutra torpedowego), to jeszcze zrobimy milowy krok do przodu w pracy nad promem. Na to doświadczenie wybrałem nie dawno odkrytą głębinę roboczo nazwaną Golf Hole. Mapa poniżej.

(http://img706.imageshack.us/img706/4407/mapkagle.jpg) (http://imageshack.us/photo/my-images/706/mapkagle.jpg/)
Jasny błękit oznacza płyciznę, ciemniejszy głębinę. Miejsce, gdzie przeprowadziliśmy próby oznaczone jest iksem.
W tym doświadczeniu wypróbowaliśmy działanie; włazu, wysięgnika, satelity i CSD. Przeprowadzono też symulację wypuszczania satelity. Wszystkie podzespoły zadziałały bez zastrzeżeń.

Taki ostatnio zaganiany jestem, że zapomniałem o wystrzeleniu ostatniej rakiety (Aurory6). Z góry przepraszam za opóźnienie. Mieli być goście itd, ale trudno. Na początek wojskowa orkiestra dęta odegra hymn Aralii.

(http://gfx.lumisfera.pl/media/photos/32314/762457.5.jpg)

Potem uroczysta zmiana warty żołnierzy IBW przed grobem Zygfryda.
(http://x.garnek.pl/ga9972/63841c24dde021a6270864a3/uroczysta_zmiana_warty_przed.jpg)

A także salwa honorowa z pancernika Zygfryd.
(http://photos.nasza-klasa.pl/33138035/4/main/12a610eb2c.jpeg)

I wielkie odliczanie 3... 2... 1... ZEROOOO!
(http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/33/LRO-LCROSS_Atlas_V-Centaur_launching_from_Launch_Complex_41.jpg/300px-LRO-LCROSS_Atlas_V-Centaur_launching_from_Launch_Complex_41.jpg)

Tak ostatnia rakieta poszła w kosmos. Już za kilkanaście dni jej los podzieli prom kosmiczny.

Oby misja się powiodła.

Wszystko jest pod kontrolą

Dzisiejsze doświadczenie będzie miało na celu sprawdzenie poprawnego działania satelity w powietrzu. A także przeprowadzenie symulacji wypuszczania satelity. Do tego potrzebny był bombowiec, który po wzbiciu się na wysokość 1000m wypuszcza ze swego wnętrza satelity. Ta natychmiast włącza silnik i rusza do przodu. Oczywiście na tej wysokości nie ustawi się na orbicie, ale to tylko symulacja. Po 30minutach w satelicie kończy się paliwo i spada do wody. Test przeprowadzono nad niedawno odkrytą głębiną. Schemat poniżej.

To ostatnie doświadczenie nad promem. Będzie to symulacja startu, wyładowania satelity, ustawienie jej na orbicie, uruchomienie, schowanie ramienia, zamknięcie włazu i powrót na ziemię. Symulacja będzie odbywać się na ziemi. Pracownicy IBW będą zdalnie inicjować, poszczególne etapy podróży promu. W baku będzie tylko tyle paliwa, by dokonać zapłonu. Silniki pomocnicze będą puste. Całe doświadczenie obrazuje schemat.
Jak widać prom, swoją podróż zakończy w morzu, z którego wyłowi go pancernik Zygfryd. W następnej wersji dodamy jeszcze spadochrony, by prom mógł wylądować na Ziemi.

Z małym opóźnieniem (ze względu na pogodę) ogłaszam start promu ARALIA. Prom to kolejny krok na drodze do podboju kosmosu. Kolejny projekt IBW, kolejny sukjces, którego autorami są wszyscy pracownicy IBW.
A zatem odliczamy
3,2,1 ZEROOO!

(http://img406.imageshack.us/img406/1919/promua.jpg) (http://imageshack.us/photo/my-images/406/promua.jpg/)

Brawo!!!!

Również jest mi niezmiernie miło uczestniczyć po raz kolejny w uroczystości, która rozpocznie kolejny etap w podboju kosmosu. Prosiłbym również aby publikować wszelkie obserwacje i efekty naszych badań.

Gratulacje!

Dziękuję, dziękuję! Już niebawem opublikuję zarys obserwowanego przez satelity terytorium, a także pierwsze zdjęcia

Wszystkie doświadczenia opisane są tutaj->>http://hirshbergiaweerland.cba.pl/index.php?topic=1234.0

Schemat <kilk!>
(http://img826.imageshack.us/img826/4426/prsondy.jpg) (http://imageshack.us/photo/my-images/826/prsondy.jpg/)

1. Start sondy
2. Kiedy sonda osiągnie pułap 3000m rozpoczną się kolejne doświadczenia.
3. Sonda nawiązuje kontakt z NCD
4. Sonda robi zdjęcia (10szt)
5. Sonda ląduje (w morzu)

Wszystkie doświadcenia zakończyły się sukcesem!
Termin wystrzelenia, ustalę wkrótce.

Mam zaszczyt rozpocząć odliczanie przed startem pierwszej sondy badawczej Voyager. Sonda ta da nam mnóstwo informacji na temat v- kosmosu Pollinu i jego otoczenia. Powrót Voyagera planuje się na pierwszego października tego roku.
A zatem odliczajmy!
5-4-3-2-1 STAAART!!

(http://obrazki.elektroda.pl/5005216800_1322345274.jpg)

Hurrraaaaa!

Szybkim truchtem przeszliśmy na poligon. To właśnie stąd wystrzelono rakiety, prom kosmiczny i sondę. To tu odbywały się wszystkie próby. Widać resztki sondy, dalej widać tzw. hamownię, gdzie sprawdzano możliwości silników. Na tym wycieczkę kończymy, zaraz wepchnę wsadzę Was do samolotu i papa! Na lotnisko biegiem marsz! I niech nikt nie pomyśli o szukaniu WC- skorzystacie w samolocie. Ruszamy!